برایم جان نیما کادو نفرست

سحر..سیما...سمیرا! کادو نفرست

صنوبر جان..غزل...ریحانه خانم

فرشته...ژاله....آوا، کادو نفرست

اگر اصرار داری..باشه حالا

ولی  نه..زشته بابا..کادو نفرست

حسن آقا...شما هم؟ بعله  قربان؟

حیا کن...زشته آقا...کادو نفرست

نه قربانت بشم...انسیه جان.. نه..

شما هم مثل آنها کادو نفرست

چرا گریه؟ الهی...باشه ...بسه

اگر می فرستی« اینجا» کادو نفرست

چه می دانم کجا...یک جای دیگر..

فقط این دور و برها کادو نفرست

ولنتاینه که خب باشه به من چه..

اگر اینجوره...اصلا" کادو نفرست

عجب بابا...دوباره بغض کردی؟

پیامک خوبه...اما کادو نفرست

(نمی خوام آخه تو زحمت بیفتی...)

نه اس ام اس نه حتی کادو، نفرست

                  ...

چه بد ! قافیه تنگ آمد از اين پس

چگونه سر کنم با «کادو نفرست»؟

چنين تن مي دهم آخر به تقدير :

جهنم...باشه...حالا:  "کادو بفرست!"

حنا..سارا...ملیسا! "کادو بفرست!"

سپیده...نغمه....رعنا، "کادو بفرست!"

ثریا جان..صنم...محبوبه خانم

حسن جون...مخلصیما!... "کادو بفرست!"

غلط کردم  ، تمامش چرت و پرت است

چرندیات بالا... کادو بفرست!