دختري توي عكس پيش من است ، عكس او مثل ماه افتاده

بخش هايي كه من در آن هستم ، مثل شب ها سياه افتاده

من چه تاريك و تيره و تارم ، او چه صاف است و واضح و روشن

او كنارم به ماه مي ماند موقعي كه به چاه افتاده

موي مشكيش يك كمي بالا ست ، يك كمي روسريش بالاتر

احتمالا" اگر غلط نكنم ياد دوران شاه افتاده !

خوب شد مادرم نفهميده ماجرا را ، وگرنه پيش خودش

فكر هايي خراب خواهد كرد : (( پسرم نيز راه افتاده !‌ ))

دستهايي به شانه ام خوردند ؛ مادرم آمده ست ، مي گويم :

باورت مي شود كه اين دختر ، توي عكس اشتباه افتاده ؟‌ !