شش پنج چهار سه... بالاخره این چراغ لعنتی سبز شد. راننده همین که سرعتش را برای رفتن به دنده بعدی زیاد کرد پیرزن گفت: «اینجا تخت طاووسه؟» راننده گفت: «آره مادر.» پیرزن گفت: «همین‌جا نگهدار ننه! من می‌خوام پیاده شم.» راننده بی‌اعتنا به حرف او و برای فرار از تابلوی خطر جریمه، سرعتش را کمی افزایش داد و چند متر بالاتر نگه داشت.» پیرزن با کنایه گفت: «ننه هر وقت رسیدیم امامزاده داوود منو خبر کن!» راننده گفت: «۵۰۰ تومن می‌شه مادر.» پیرزن از گوشه چارقدش یک اسکناس تاخورده قدیمی را در آورد و به او تعارف کرد. راننده همین که چشمش به پنجاه تومانی افتاد سری به علامت تأسف تکان داد و  گفت: «مادر شوخی کردم من راننده صلواتی‌ام!»
هنوز ۱۰ متر از تخت طاووس دور نشده بودیم که مسافر بعدی گفت آقا نگهدار! و دست توی جیبهایش کرد و یک پنج هزار تومانی را گذاشت کف دست راننده. آقای راننده با عصبانیت گفت: «پول خرد بده آقا!» مرد با آرامش گفت: «من فقط یه پنجاه تومانی دارم.» راننده با لحن تندی گفت: «آقا زود باش پیاده شو وقت ما رو هم نگیر» و زیر لب غرولندهایی کرد که فقط عمه‌اش مشخص بود! و دیگر چیزی نگفت اما من برای آرامش بخشیدن به اوضاع اعصابش گفتم: «قرن بیست و یک هم گذشت، پس این مردم کی فرهنگ شهر و شهرنشینی رو یاد خواهند گرفت؟» راننده گفت: «آقا شما جلوی دانشگاه پیاده می‌شدید؟» من گفتم: «بله! لطفاً نگه دارید» اما این جمله آخر را با اضطراب گفتم چون کیف پولم را توی خانه جا گذاشته بودم!

 عمو جان از دستشویی که آمد بیرون گفت: «شماها شبها در این باغ چه طوری می‌روید دستشویی؟! آدم یاد جن و پری می‌افتد.»

گفت: «عمو جان! جن و پری برای قصهٔ نمکی و هفت دختر است!» بعد دوتایی زدیم زیر خنده. عمو عصبانی شد و گفت: «من را مسخره می‌کنید؟! آدم شما را که می‌بیند یاد گذشتهٔ آبرومندش می‌افتد. آن موقع اگر ما موقع صحبت کردن به عمویمان، البته عمو که نداشتیم، به داییمان نگاه می‌کردیم دو شب شام نداشتیم. تا یادمان باشد عمو، البته عمو که نداشتیم، داییمان حرمت دارد چه برسد به اینکه مسخره‌اش هم بکنیم.»

کاربر مهمان "