1) يك نخبه معمولاً هر هزار وسيصد و هشتاد و خرده اي سال يك بار و آن هم فقط يك بار ظهور ميكند و در كمتر از 3 ماه تمامي مسايل و مشكلات جوامع بشري را از برق رساني به سياره دور افتاده پلوتون گرفته تا آسفالت كوچه پس كوچه هاي دهات ستاره آلفاقنطورس همه را يكجا حل ميكند و از آنجا كه ديگر كار مهمي را براي انجام دادن سراغ ندارد مي پردازد به مسايل خيلي جزيي نظير : مهار تورم - كنترل نقدينگي و خيلي از مسايل سطح پايين و بي كلاس ديگر.

2) يك نخبه خوب معمولاً في نفسه و بالذات يك نخبه است و سطح مدرك او ملاك نيست خواه مدرك آشپزي داشته باشد يا تصديق پنجم ابتدايي، خواه كپي باشد يا اوريجينال، از دانشگاههاي بوركينافاسو گرفته باشد يا از طريق اينترنت تهيه كرده باشد به هر حال او يك نخبه است. در واقع يك نخبه خوب اصلاً به اين چيزها اهميتي نمي دهد.

3) يك نخبه كسي است كه هر چند روز يك بار پايش را از خط قرمز اينطرف و آنطرف بگذارد ولي آسمان به زمين نرسد و يا زمين نرود توي آسمان. در حقيقت اگر كسي چنين كرد و چنان نشد نخبه است و در غير اينصورت نخبه نيست.

4) يك نخبه معمولاً از المپيك براي كسب تجربه استفاده مي كند تا در رقابتهاي غرب آسيا اول يا دوم شود. براي يك نخبه مقام مهم نيست بلكه اصل حضور اهميت دارد.

یک طلا، یک برنز، آن هم مشاع. آدم کوته بین ممکن است خیال کند که چند ده میلیارد تومن برای این دوتا مدال زیادی است، ولی نمی داند که برنز المپیک از طلای جهانی هم معتبرترتر است به ویژه که ما ایرانیان برده باشیم. آدم کوته بین خیلی چیزهای دیگر هم نمی داند مثلا اینکه المپیک به دلایل بسیاری خیلی شبیه شورای امنیت سازمان ملل متحد است.

 - دلیل اول اینکه زور ما هیچ وقت بهش نمی رسد.

- دوم اینکه خیلی خفن سیاسی است و هر که می گوید نیست عمراً برای خودش می گوید.

- سوم اینکه اعضای دائم شورای امنیت همیشه پنج شش کشور اول المپیک هستند.

به همین دلایل المپیک یک چیز خیلی ناعادلانه ای است و ما همان کاری که با شورای امنیت کردیم با المپیک هم باید بکنیم و آن اینکه یک طرحی بدهیم برای عادلانه کردن المپیک. البته اگر قبول نكنند تحريمش مي كنيم تا يك مقداري مدال بماند روي دستشان.

طرح ما براي المپيك عادلانه 

پس از بررسی های انجام شده به این نتیجه رسیدیم که دلیل عمده عدم توفیق ما در المپیک این است که رشته های مطابق با شرایط فرهنگی، اقلیمی و غذایی ما در این رقابت ها غایب هستند. به عنوان مثال ژیمناستیک به نوعی حرکات موزون حساب می شود و قباحت دارد. شنا در آب برگزار می شود و با قحطی یعنی کم آبی جور در نمي آيد. و یا اینکه شورت ورزش پینگ پونگ خیلی کوتاه است.

به همین علت ما باید ورزش هایی را به کمیته بین المللی المپیک معرفی کنیم که با شرایط ما همخوانی داشته باشند و در آن ها امید به کسب مدال داریم.

مانند:

بوش (یا یک نفر توی همین مایه ها): جنگ علیه تروریسم و نبرد برای دموکراسی را با باختن به ورزشکاران آمریکایی یاری رسانید.  

با نزدیک شدن به زمان برگزاری المپیک ۲۰۰۸ پکن، جرج بوش در پیامی به تمامی ورزشکاران غیرآمریکایی حاضر در این رقابت ها اظهار داشت که هیچ چیز بیشتر از برنده شدن ورزشکاران آمریکایی دماغ حامیان بین المللی تروریسم را نمی سوزاند.  

متن کامل پیام ایشان بدین شرح است:

زمانی که بچه‌تر بودیم شعارهای تبلیغاتی با توجه به شرایط پس از جنگ و خرابی‌های به وجود آمده حول محور آبادانی و سازندگی می‌گشت؛ مثل «ایرانی آباد برای ایرانی»، که بعدها تبدیل شد به «ایرانی آباد، ایرانی آزاد» که دلیلش هیچ‌وقت به عقل من قد نداد. در همین دوران که به نوعی دوران نیاز به علم مدیریت و مدیران بود شعارهای تخصصی‌تر مثل «سازندگی ایران در راستای تحقق اهداف بلندمدت برنامه پنج ساله توسعه کشور» نیز به بازار آمدند که چون در زیر عکس کاندیدا جا نمی‌شدند، زود ور افتادند و به جایش شعارهایی آمدند که مردم را به حافظه تاریخی‌شان ارجاع می‌دادند، مثل «فلانی... امیر کبیر دوران» یا «بهمانی... ژاندارک ایران».

بعدها که ما وارد بازی شدیم و مجوز حضور در صحنه پیدا کردیم، شعارهای مورد وثوق نسل ما در آمد که هم ما را خوش آید و هم به جایی بر نخورد. مثل«حذف کنکور» یا «ترویج ازدواج موقت»، که همان‌قدر که شما از حذف کنکور نشانی دیدید، ما هم از ازدواج موقت دیدیم.

در دوران حاضر هم شعارها با توجه سرعت و بی‌حوصلگی زندگی شهری، بیشتر کوتاه و ضربتی بود مثل تک مصراع یا ضرب‌المثل. مثلاً «همراه شو عزیز، کاین درد مشترک هرگز جداجدا درمان نمی‌شود» که به درد مشترک اشاره‌ی مستقیم نکرده و مثل جای خالی می‌ماند که هر کس هر جور بخواهد پرش می‌کند. در این صورت مثلاً افزایش کرایه تاکسی دوراهی قپون تا سر قزوین همطراز بسته پیشنهادی بانک مرکزی به دولت قرار می‌گیرد. یا آن سر بازار گروهی شعارش بود «پروا مکن بشتاب، همت چاره‌ساز است» که به قول مادربزرگ من می‌شد به جایش بگذارند «یه سوزن به خودت بزن، یه جوالدوز به دیگران».

در آخر یادی هم از کاندیداهای مستقل بکنیم که اصلاً کم نیاوردند. مثلا خانمی شعارش را انتخاب کرده بود: «دست در دست هم دهیم به مهر...»، که در حد خودش رأی خوبی هم جمع کرد.  

*کاریکاتور  اثر  نازنین جمشیدی

با توجه به گفته فوق کدامیک از گزینه‌های زیر با عقل جور در نمی‌آید؟