- پسر: پدر جان دست تقدير چيست؟
- پدر: دستي كه دستي دستي كار دست آدم مي دهد!
- پسر: پس هميشه باعث دردسراست!
- پدر: البته نه هميشه! مثلا همين دست تقدير بود كه من و مادرت را با هم آشنا كرد و...
پسر: پدرجان داستان آشناييتان با مادر جان را كه هزار بار گفته ايد!
پدر : قند مكرر است پسر جان! بگذريم! پسر: اصلا اين دست مال كي هست؟
پدر : مال كي هست يعني چي؟ تقدير يعني سرنوشت ، يعني يك چيزهايي كه من و تو از آن سر در نمي آوريم ، يعني از قبل مقدر شده ، يعني ... اي بابا من چه طور به توي نيم وجبي اي چيزها را حالي كنم؟برو سر درس و مشقت!
پسر : پدر جان يعني آدم خودش نمي فهمد كه بالاخره كي به كي مي شود و چي به چي؟
پدر: آفرين پسر گلم! دقيقا همينه ! هوشت به خودم رفته! اين دست ، دست عجيبيه! هر بار از آستين يك نفر بيرون مي آيد!
پسر:مي دانيد پدر جان! اين بار اين دست نامرئي سر از آستين آقا معلم در آورد و او هم با آن دست يك صفر كله گنده به ما داد تازه الان كشف كرديم كه قبلش هم اين دست ناجنس بود كه ناغافل سر از آستين ما در آورد و كاغذهاي تقلب را از جيبمان بيرون آورد و ...آخ! گوشم را كندي پدر جان!
پدر : من نبودم كه دلبندم! اين دست تقدير بود! دست خودش كه نيست! گاهي هم از اين كارها مي كند!
لطفاً تا اطلاع ثانوی نمیرید!
داستان از آنجا آغاز شد که یک شب ما ناغافل افتادیم و مردیم، به همین راحتی! البته راحتِ راحت که نه! ولی خوب چون در زمان حیات از پس اجارههای چند صد هزار تومانی و وامهای میلیونی و خرجهای رنگ و وارنگ برآمده و برای هر کدام از
