اکنون که سالهاست از مسؤولیت جنابعالی بر مسند ریاست این اداره و سکان‌داری این کشتی پر تلاطم می‌گذرد نه تنها من نوعی، بلکه تمام موجودات این اداره بر کیاست، فراست و سیاست حضرت عالی مهر تأیید می‌زنند.

اگر بخواهم شما را به چیزی تشبیه کنم نمی‌توانم، ولی کمی که به خود زور می‌زنم می‌بینم شما چون خورشیدی هستید فروزان، بر سپهر این اداره، که نور و گرما از از همه جایتان بیرون می‌زند و بر ما مسؤولین و کارمندان سست عنصر، که همچون کرم‌هایی هستیم که بر تن این جامعه می‌لولیم، شعشعه‌وار می‌تابید.

دختر جوان گفت: «منم همین رو می‌خوام... می‌خوام خودم رو بکشم! می‌خوام از دست این زندگی نکبت‌بار خلاص بشم.»

اکنون گزارشی تحلیلی و موشکفانه می‌خوانیم به قلم دوستمان وحید میرزایی، از دانشگاه سهند تبریز. (البته با كمی جرح و تعديل و اصلاحات مورد نياز!)

 هیچ‌چیز بی حکمت نیست یا در مزایای سرویس‌های شلوغ

از آن‌جایی که هر چیز در این مملکت و خاصه در سهند، حکمتی دارد و هر علتی را معلولی هست و هر تصمیم مدیری را دلیلی؛ خود را موظف می‌دانیم جهت تنویر افکار عمومی و جلوگیری از هرگونه تشویش، دلایل ازدحام سرویس‌های دانشگاه را که مدتی است موجبات سوءاستفاده و هجمه تبلیغاتی معاندان کوردل و مافیای سرویس را فراهم آورده است، به عرض شما نوگلان عزیز برسانیم...

پس از فروکش کردن جیغ و شیون و غش و ضعفهای بازماندگان که بعضا هم نمایشی بود، بالاخره یک پدر آمرزیده‌ای پیدا شد و اهل و عیال را متوجه این نکته کرد که این چیزی که دراز به دراز وسط اتاق افتاده احیاناً مرده است و مرده هم که خوبیت ندارد روی زمین بماند...

ساعت حدود پنج بود که بالاخره یک مسافرکش را که انگار از پول و سیاست خوشش نمی‌آمد، از دور دیدم. ماشینش پیکان بود. دست تکان دادم: «رسالت؟» پیکان نگه داشت. یک نفر بیشتر جا نداشت، صندلی عقب.

تندی رفتم، نشستم توی ماشین. اما چشمتان روز بد نبیند، یک آقایی با سبیل‌های خیلی خیلی گنده، شاید مثل سبیل‌های آقامحمدخان، نه نه قبلتر، نادرشاه افشار، نشسته بود صندلی عقب. که هر وقت چشمم به چشم سبیلش می‌افتاد، مو به تنم سیخ می‌شد و سرم را می‌انداختم پایین. یک آقای ریشو هم کنار همان آقای سبیلو نشسته بود و پشت سر هم با تسبیحش ذکر می‌گفت. اما مهمتر از این دوتا آقا، پسر خوشگل و سفیدرویی بود که جلو نشسته بود و بی‌اختیار مرا به یاد اشعار لطیف ایرج میرزای خدا بیامرز می‌انداخت!

1) يك نخبه معمولاً هر هزار وسيصد و هشتاد و خرده اي سال يك بار و آن هم فقط يك بار ظهور ميكند و در كمتر از 3 ماه تمامي مسايل و مشكلات جوامع بشري را از برق رساني به سياره دور افتاده پلوتون گرفته تا آسفالت كوچه پس كوچه هاي دهات ستاره آلفاقنطورس همه را يكجا حل ميكند و از آنجا كه ديگر كار مهمي را براي انجام دادن سراغ ندارد مي پردازد به مسايل خيلي جزيي نظير : مهار تورم - كنترل نقدينگي و خيلي از مسايل سطح پايين و بي كلاس ديگر.

2) يك نخبه خوب معمولاً في نفسه و بالذات يك نخبه است و سطح مدرك او ملاك نيست خواه مدرك آشپزي داشته باشد يا تصديق پنجم ابتدايي، خواه كپي باشد يا اوريجينال، از دانشگاههاي بوركينافاسو گرفته باشد يا از طريق اينترنت تهيه كرده باشد به هر حال او يك نخبه است. در واقع يك نخبه خوب اصلاً به اين چيزها اهميتي نمي دهد.

3) يك نخبه كسي است كه هر چند روز يك بار پايش را از خط قرمز اينطرف و آنطرف بگذارد ولي آسمان به زمين نرسد و يا زمين نرود توي آسمان. در حقيقت اگر كسي چنين كرد و چنان نشد نخبه است و در غير اينصورت نخبه نيست.

4) يك نخبه معمولاً از المپيك براي كسب تجربه استفاده مي كند تا در رقابتهاي غرب آسيا اول يا دوم شود. براي يك نخبه مقام مهم نيست بلكه اصل حضور اهميت دارد.

یک طلا، یک برنز، آن هم مشاع. آدم کوته بین ممکن است خیال کند که چند ده میلیارد تومن برای این دوتا مدال زیادی است، ولی نمی داند که برنز المپیک از طلای جهانی هم معتبرترتر است به ویژه که ما ایرانیان برده باشیم. آدم کوته بین خیلی چیزهای دیگر هم نمی داند مثلا اینکه المپیک به دلایل بسیاری خیلی شبیه شورای امنیت سازمان ملل متحد است.

 - دلیل اول اینکه زور ما هیچ وقت بهش نمی رسد.

- دوم اینکه خیلی خفن سیاسی است و هر که می گوید نیست عمراً برای خودش می گوید.

- سوم اینکه اعضای دائم شورای امنیت همیشه پنج شش کشور اول المپیک هستند.

به همین دلایل المپیک یک چیز خیلی ناعادلانه ای است و ما همان کاری که با شورای امنیت کردیم با المپیک هم باید بکنیم و آن اینکه یک طرحی بدهیم برای عادلانه کردن المپیک. البته اگر قبول نكنند تحريمش مي كنيم تا يك مقداري مدال بماند روي دستشان.

طرح ما براي المپيك عادلانه 

پس از بررسی های انجام شده به این نتیجه رسیدیم که دلیل عمده عدم توفیق ما در المپیک این است که رشته های مطابق با شرایط فرهنگی، اقلیمی و غذایی ما در این رقابت ها غایب هستند. به عنوان مثال ژیمناستیک به نوعی حرکات موزون حساب می شود و قباحت دارد. شنا در آب برگزار می شود و با قحطی یعنی کم آبی جور در نمي آيد. و یا اینکه شورت ورزش پینگ پونگ خیلی کوتاه است.

به همین علت ما باید ورزش هایی را به کمیته بین المللی المپیک معرفی کنیم که با شرایط ما همخوانی داشته باشند و در آن ها امید به کسب مدال داریم.

مانند:

در این نشست ابتدا مسئول مربوطه پشت تریبون رفته و ضمن عرض خسته نباشید به ملت غیور و سربلند در عرصه مقاوت عنوان کرد: «ما باید همه باهم تلاش کنیم تا از هدر رفتن برق جلوگیری نماییم. زیرا ذخیره‌های خدادادی ما به شدت در حال کاهش است و اگر این‌گونه پیش برود ما مجبور به واردات آن می‌شویم.» در همین هنگام یکی از مدعوین انگشت اشاره‌اش را بالا گرفت و گفت: «اون که آب بود.» و با تذکر به جای خود باعث شد که مسئول مربوطه ضمن عذرخواهی از مردم، کاغذی را که در دست داشت تا کرده و داخل جیب خود گذاشته و به طرفةالعینی کاغذ دیگری را از آن یکی جیبش بیرون آورده و به سخنرانی خود ادامه دهد...